Kooplandia: wspólny stół, wspólny pad, wspólny cel

Zasada pierwsza brzmi: nikt nie gra sam. Wisi na kartce przy drzwiach, odkąd zaczęliśmy spotykać się na Kozielskiej, i tłumaczy wszystko, co dzieje się w środku. Jeśli ktoś siedzi z boku, ktoś inny dosuwa mu krzesło. Jeśli ktoś nie rozumie planszy, tłumaczymy do skutku. Reszta zasad to już tylko komentarz.

Kozielska to jedna z tych kędzierzyńskich ulic, na których wszyscy znają się z widzenia. Na rogu piekarnia, z której od szóstej rano pachnie na pół dzielnicy, dwa domy dalej ślusarz z wiecznie uchylonymi drzwiami, naprzeciwko szkoła muzyczna, skąd po południu dolatują przeciągane skrzypce. My mieścimy się w lokalu po dawnym sklepie z częściami rowerowymi, nad którym do dziś wisi stary szyld.

Sąsiedzi przyzwyczaili się do nas szybciej, niż się spodziewaliśmy. Pani z piekarni odkłada w piątki ostatnie bułki, ślusarz pożyczył kiedyś wiertarkę do montażu półek, a dozorca z naprzeciwka wie, że kiedy w oknie świeci niebieskie światło, na ekranie leci trudny poziom i lepiej nie trzaskać bramą. Z okna widać komin i dachy, a w wietrzne dni słychać pociągi z pobliskiego węzła kolejowego.

W środku jest jedna sala: dwie kanapy przed dużym ekranem, długi stół z planszami, kącik z komputerami i czajnik na parapecie. Kiedy ktoś pyta, czym się zajmujemy, odpowiadamy: gramy razem przeciwko grze. W grach wideo to kooperacja na kanapie albo przez sieć, w planszówkach wyprawy, z których wszyscy wracają albo nikt. Przegrana jest wspólna i dlatego mniej boli.

Ekipa wyrosła z kilku osób, które dawno temu grały razem w piwnicy jednego z bloków. Dziś jest nas kilkadziesiąt, od studentek po emerytów, a prowadzi nas Sylwia, która kiedyś upierała się, że nie lubi gier, a potem nie mogła przestać. Jeśli chcesz sprawdzić, jak to jest, wejdź w dowolny wieczór i powiedz: „jestem nowy”.